بوم‌گردی اجتماع‌محور، به‌عنوان روشی جدید برای توسعه مناطق طبیعی، پاسخی به مشکلات مدل‌های متعارف گردشگری است که معمولاً با مشکلات اقتصادی، تصمیم‌گیری متمرکز و آسیب فرهنگی همراه بوده است. این مطالعه به‌منظور ارائه یک چارچوب همکاری بین سه مؤلفه اقتصاد چرخشی، تاب‌آوری فرهنگی و مدیریت مشارکتی نگاشته شده است. یافته‌های این مطالعه بر اساس تجربیات موفق جهانی از جمله روستای چای جینگمای در چین، تعاونی‌های گردشگری در کره جنوبی، پروژه کشاورزی چرخشی در پالائو، حکمرانی بومی لاکانتون در مکزیک و تعاونی وائربو در اندونزی نوشته شده است که نشان داده‌اند موفقیت بوم‌گردی اجتماع‌محور به سه اصل اساسی نیاز دارد: 1) اجرای اقتصاد چرخشی در مقصد از طریق استفاده مجدد از بناهای قدیمی، کمپوست زباله‌های ارگانیک و ایجاد زنجیره تأمین محلی برای غذا، 2) تقویت تاب‌آوری فرهنگی از طریق ارزش‌گذاری دانش بومی و ایجاد حس اعتماد فرهنگی در بین اجتماعات محلی، 3) مدیریت مشارکتی بر اساس تعاونی‌های محلی و تسهیل‌گران مقیم در جامعه محلی. نتایج این مطالعه‌ی مروری و کتابخانه‌ای بر این نکته تأکید دارند که بدون حکمرانی و مدیریت مشارکتی مؤثر، منافع اقتصاد چرخشی به مردم محلی نمی‌رسد و بدون ‌حمایت اقتصادی، تاب‌آوری فرهنگی در برابر چالش‌ها و مسائل دوام نمی‌آورد.