بحران اقلیمی در قرن بیست‌ویکم، فراتر از یک چالش زیست‌محیطی، به یک بحران وجودی بدل شده است که پیامدهای روان‌شناختی عمیقی از جمله "اضطراب اقلیمی" را در میان نسل جوان، به‌ویژه دانشجویان، برانگیخته است. هدف این مقاله، بررسی نقش تحول‌آفرین آموزش عالی در مواجهه با این پدیده و تبیین راهبردهایی برای گذار از آموزش سنتی به سوی پرورش تاب‌آوری است. با استفاده از رویکردی مروری‌تحلیلی‌، این پژوهش نشان می‌دهد که رویکردهای آموزشیِ مبتنی بر انتقال صرف دانش، در برابر فشار روانی ناشی از بحران اقلیمی ناکارآمد هستند. یافته‌های مقاله بر ضرورت تغییر پارادایم آموزشی از "آگاهی صرف" به "آموزش مبتنی بر امید و اقدام" تأکید دارد. در نهایت، این نوشتار با ارائه یک مدل نوآورانه تحت عنوان "دانشگاه تاب‌آور اقلیمی" شامل چهار رکن اصلی (سواد اقلیمی، حمایت روانی، مشارکت فعال و آینده‌نگری مبتنی بر امید)، چارچوبی عملیاتی برای سیاست‌گذاران دانشگاهی جهت ارتقای سلامت روان دانشجویان و تقویت عاملیت آن‌ها در مسیر توسعه پایدار ارائه می‌دهد.